Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa » Krajobraz dźwiękowy

Kim jest rzeka? – zapraszam na wykład

iKris — Mon, 25 Dec 2023 21:02:54 +0000

Zapraszam na wykład o rzece, o tym, że to twór żywy. Więcej na wykładzie.

do zobaczenia na zoom-ie

Nie musisz mieć aplikacji, wystarczy, że klikniesz w link a ja Cię dołączę do spotkania.

Po Świętach spotkamy się jeszcze 4x – tak by przerwa przed Nowym Rokiem była wypełniona przyrodą.

Krzysztof Konieczny zaprasza Cię na zaplanowane spotkanie Zoom.

Temat: Kim jest rzeka? – opowieść o złożonym organizmie
Czas: 27 gru 2023 06:00 PM Warszawa

Dołącz Zoom Spotkanie
https://us04web.zoom.us/j/9637976092?pwd=ilbOEZuaHyERDfBVJrAq9sZLVwgI5a.1&omn=71837452892

Identyfikator spotkania: 963 797 6092
Kod dostępu: 5dKYxA

W ramach projektu „Dzika Przyroda – Na wyciągnięcie ręki”, który realizowany jest z Partnerem Projektu ENERGA SA.

Artykuł Kim jest rzeka? – zapraszam na wykład pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Pamiętajmy o Augustynie Czyżowiczu – dobrym Duchu Doliny Łachy

iKris — Tue, 27 Jul 2021 08:10:31 +0000

Dziś opowieść nie przyrodnicza, dziś opowieść z Doliny Łachy o Augustynie Czyżowiczu. W ramach BAZAr Kulturalne Targowisko Wspomnień rozmawiam z Krzysztofem Gołubowskim z Fundacji MY. GUSTEK odszedł z doliny Łachy zimą ubiegłego roku, ale pozostawił po sobie nie tylko swoje małe muzeum czy zdjęcia, ale też jakiegoś takiego dobrego ducha człowieka z pasją. Można by o nim opowiadać dłużej, ale każda rozmowa ma swoje ramy, w których warto się zmieścić.

Artykuł Pamiętajmy o Augustynie Czyżowiczu – dobrym Duchu Doliny Łachy pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Rykowisko trwa

iKris — Tue, 17 Sep 2019 13:49:40 +0000

Warto posłuchać… i poryczeć!

Artykuł Rykowisko trwa pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Noc z żurawiami

iKris — Sun, 27 Aug 2017 20:12:28 +0000

Rozlewisko o zachodzie słońca zaczyna tętnić żurawim życiem. Najedzone wracają z pól w bezpieczne miejsce. Cała noc w skrócie. Od przylotu po odlot o poranku. Będą chwile ciszy, ryczące pierwsze tego lata jelenie, trochę cyraneczek i siewek. Wśród głosów dorosłych żurawi ciągle słychać nawołujące młode. Zdaje się, że chcą by rodzice wiedzieli, że są blisko. Zdarzyło się kilka razy tej nocy, że kilka młodych krążyło nad stadem jakby chciały dać swój tylko koncert. Być może uda się też dosłyszeć głosy przechodzącej pary (ludzi), która spłoszyła całe stado. Na szczęście po chwili usiadły bliżej. Nie ma tylko zapachu gnijących po ulewie łąk, który oprócz głosów nie dawał o sobie zapomnieć. Noc nieprzespana, ale warto było czekać do rana by usłyszeć głos migawki własnego aparatu i pierwszy samochód z chlebem z lokalnej piekarni.

Artykuł Noc z żurawiami pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Guniaki, borowce, bociany… – wieczór nieoczywisty.

iKris — Mon, 19 Jun 2017 20:06:03 +0000

Gdy słońce schowa się za horyzont, a na zachodnim niebie rozwija się zorza, nagle ożywa powietrze. Z traw, niewielkich krzewów i zarośli wylatują tysiące guniaków czerwczyków. Chrabąszczy mniejszych nieco od chrabąszcza majowego i kasztanowca. Krążą, kopulują, opadają na trawę, składają jaja. Brzęczą! Niski dźwięk roztacza się po okolicy.

Jest ich tak wiele, że wchodzą we włosy, siadają na wszystkim, co jest na ich drodze. Nieodpornych na przyrodę mogą irytować. Ale…, rójka czerwczyków, przyciąga uwagę borowców i innych dużych nietoperzy, które w tym czasie próbują najeść się do syta. Borowce pojawiają się na niebie, gdy jest jeszcze jasno i razem z jaskółkami krążą w poszukiwaniu żeru. Schodzą coraz niżej i zaczynają zżerać, mlaskać, ciamkać i rozgniatać kolejne guniaki.

Akrobacje i masa ultradźwięków, które słychać dopiero po przetworzeniu przez detektor. Wszystko dzieje się też nad moim podwórkiem i nad gniazdem bocianów, które stojąc na gnieździe polują również na guniaki. Parafrazując przysłowie „Pieczone gołąbki, lecą prosto do dzioba”.

Nie trzeba się mocno starać. Rójka trwa wokół słupa z gniazdem i raz po raz guniaki wylatują ponad gniazdo. Bocian sprawnie, kłapie dziobem i po sprawie.

Guniaków jest tak dużo, że ani borowce, ani bociany nie są w stanie wyraźnie zmniejszyć ich liczebności. Jaja są składane w glebie pod trawami i tamże przez 2-3 lata rozwijają się potem pędraki. Zimą gościliśmy na łące za domem dziki, które przeryły ogromne płaty w poszukiwaniu białka opakowanego w pędraka. Jak widać, każdy chciałby zjeść guniaka. Ja wolę ich słuchać i przyglądać się polowaniom nietoperzy i bocianów. To tylko kilka dni w roku i przykład przyrodniczej magii.

Artykuł Guniaki, borowce, bociany… – wieczór nieoczywisty. pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Wirtuoz i jego nokturn

iKris — Thu, 11 May 2017 22:13:23 +0000

Noc, on jest wyjątkowo głośny. Nie przejmował się dzikami, które przeszły blisko niego, nie zwracał uwagi gdy locha fuknęła na mnie głośno i zanim zacząłem nagrywać wszystkie pasiaki tuż obok mnie wróciły do lasu. Za plecami czułem sapanie matrony. Słowik grał dalej. Armatki do płoszenia zwierzyny nie robiły na nim wrażenia. On musi śpiewać, musi trzymać rewir w nadrzecznych zakrzaczeniach. To jego świat i pierwszy cieplejszy wieczór od jego przylotu. Stałem zasłuchany kilkanaście minut i dopiero wtedy coś nagrałem. Nawet wiatr kręcący się w wierzbach i zeszłorocznych liściach dębu wydawał się południowy, ciepły i bardziej optymistyczny. Mam nadzieję, że to nagranie trafi do osób, które z różnych powodów muszą pozostać w domach czy szpitalach. Taki słowik z pewnością przeniesie ulgę, czego szczerze życzę i jeśli tylko będzie zapotrzebowanie na takie koncerty to chętnie przyniosę je z lasu, bagien czy rzeki.

Artykuł Wirtuoz i jego nokturn pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Głosowe podróże podróżniczka

iKris — Sun, 09 Apr 2017 20:39:05 +0000

Szum wiatru, kumaki i podróżniczek, to późne popołudnie spędzone na wysłuchiwaniu przyrody. Coraz cieplejsze dni sprawiają, że z dnia na dzień kolejne gatunki ptaków pojawiają się wokół nas. Warto czasem usiąść w ustronnym miejscu i otworzyć swoje uszy na odgłosy wiosny. Powiewy wiatru muskały delikatnie wiechy trzcin niczym odległe marakasy, kumaki odgrywały w tle swoje monotonne, poetyczne koncerty, przerywane w oddali cichym jeszcze beczeniem kszyków. Gdzieś przeleciały zaniepokojone gęgawy, potrzos zasygnalizował swoją obecność cichym trelem. Jednak królem wieczoru był podróżniczek, który raz po raz pojawiał się w pasie trzcin i opowiadał swoją głośną historię. Chwilami finezyjny śpiew poprzeplatany był zgrzytliwościami. Siadał wysoko na trzcinie i nie mając konkurencji został wieczornym wirtuozem na bagnie. Opowiadał zapewne o podróży z północno-wschodniej Afryki, a może nawet z Indii. O dolinach rzek, trzcinowiskach, o łozowych kępach i rozległych deltach Nilu, może Wołgi. Być może próbuje opowiedzieć nam o swoim niebiesko rudym podgardlu i jakiejś baśni, po której jego gardło nabrało tak pięknych kolorów. Gdybyśmy umieli go tylko zrozumieć…

Artykuł Głosowe podróże podróżniczka pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Zagłuszyć wszystko – ruszyły rzekotki

iKris — Sat, 01 Apr 2017 08:38:04 +0000

Jeszcze kilka dni temu, na oczkach wodnych można było słuchać innych gatunków do woli. Moczarówki, trawne, grzebiuszki, kumaki popisywały się swoimi umiejętnościami wokalnymi. Czekałem na pierwszy, naprawdę ciepły dzień i wiedziałem, że coś się skończy. Rzekotki ruszyły do godów, a to oznacza, że w ich pobliżu wszystko będzie dokładnie zagłuszone. Ni to śpiew, ni to zajęcia z rytmiki. Rek, rek,rek – powtarzany na okrągło staje się wiosenną prawdą. Noce nad bagnami należą do tych drzewnych płazów i jest to dobra okazja by zrobić sobie nocną wycieczkę do rzekotkowej filharmonii. Słyszane z kilku metrów wydają się hałasować. Z dużej odległości brzmią jak festyn wiejski w najbardziej zaawansowanej fazie na fazie. To oczywiście żart, bo chóry rzekotek to jeden z najpiękniejszych utworów wiosny, który świadczy o zasobności środowiska. Dla przylatujących bocianów to muzyka, która wróży dobry rok.

Artykuł Zagłuszyć wszystko – ruszyły rzekotki pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Grzebiuszki ze wstępem kosa

iKris — Tue, 28 Mar 2017 22:09:09 +0000

Sprawdzam ostatnio różne mokradła i oczka wodne pod kątem żurawi. Dziś zdarzyło mi się śródpolne oczko w otoczeniu rozległych pól, oborane bardzo mocno do samej skarpy zbiornika. Łyska, potrzos, zagubione mazurki. Żurawia nie było, za to wielkie gody grzebiuszek trwały w najlepsze. Ciche, subtelne stukanie zanurzonych grzebiuszek. Koncert kosa i akompaniament żab moczarowych dopełniły klimat rolniczego krajobrazu. Mimo wielkiej fabryki chemicznej w pobliżu i intensywnie użytkowanych pól, oczko tętniło życiem. Agroaudiosfera. Tyle też można usłyszeć na nagraniu.

Druga strona tego wieczoru, to trochę sprawozdanie z rozmowy gimnazjalistów i można by rzec „off” z nagrań:

Wszelkie podobieństwa i zbieżności imion są czysto przypadkowe i zostały zaczerpnięte z rozmów usłyszanych dziś Gimbusów.

A naprawdę było tak: „Gdy dotarłem do oczka wodnego i rozstawiłem sprzęt, w słuchawkach zaczęły pojawiać się dźwięki ze świata ludzi. Janusz z Grażyną, passatem piątką, jechali pierwszy raz na zakupy do miasteczka obok. Dźwięk rozklekotanych zaworów stał się tak emblematyczny, że przy szóstym przejeździe czarnego kombiaka namierzałem już z dwóch kilometrów. Widać , co piętnaście minut brakowało w domu cukru i masła, bo rodzina odbywała regularne wędrówki na zakupy. Dołączył do nich Mati, który kupił tej wiosny motocykl/motor/pierdziawkę i jeździł po elipsie niczym słonka na tokach i napełniał atmosferę donośnym terkotem, za dziesiątym razem gaźnik był już tak brudny, że Mati zszedł z motocykla i prowadził go ze spuszczoną głową, powili do pobliskich bloków. Po 15 minutach Mati znów włączył się do toków na asfalcie, tak skutecznie, że grzebiuszki zastanawiały się czy tego wieczoru wybierać się na podryw. Zaległa cisza, Mati próbował maszynę. Nie udało mu się zniechęcić zoologa w słuchawkach i po dwóch godzinach pojechał oglądać M jak M. Jednak w tym czasie Janusz z Grażyną pojechali ostatni raz do „Biedry” i do „DINA” po cukier i masło. Cisza. Przyjemna, wręcz niemożliwa trwała dwie minuty. Nawet samoloty nie były tak głośne jak auto Seby i Karyny, które pojawiło się nagle na śródpolnej prostej i zasuwało tam i z powrotem jak krowa w żurek. Poznałem jak pracują wszystkie gary, choć nie rozumiałem, dlaczego Seba chcąc zrobić wrażenie na Karynie dziesiąty raz zawracał i dodając trzy razy gaz do dechy ruszał swoim nowiutkim Golfem trójką by pobić rekord na dwóch kilometrach. Uszy puchły, gumowce po uszy w wodzie, płazy robią co mogą, ale te z zachodniego brzegu niewielkiego oczka nie były w stanie usłyszeć tych z brzegu wschodniego. Zacząłem już się martwić, czy uda się przekazać geny populacji wschodniej, gdy na pagórkowatym polu pojawił się Pan Wiesio wielkim Dojtzem i siał przed jutrzejszym deszcze jare zboże. Każdy podjazd pod górkę powodował zadławienie się powietrzem kumaka i ciszę przez następnych kilka minut. Lądujący, turbośmigłowy samolot z Warszawy był poezją dla uszu w słuchawkach. Seba zawziął się na samolot i robiąc kolejny raz wrażenie niesamowite na Karynie pobił swój ostatni rekord. Zakląłem siarczyście pod nosem i już miałem się zwijać, gdy: Pan Wiesio pojechał na M jak M. Janusz z Grażyną mieli już wszystkie zakupy, Mati rozkręcił gaźnik w garażu, a Seba z Karyną zaparkowali w oddali na wzgórzu i wyraźnie zajęli się przeglądem amortyzatorów. Cisza. Ucichł kos. Mały śródpolny stawek napełnił się znów płazami. Będzie skrzek, będą kijanki, będzie nowe życie. W tym miejscu chciałbym podziękować za seriale. Świat ucichł i mogłem sobie spokojnie słuchać swoich żab”.

Artykuł Grzebiuszki ze wstępem kosa pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.

Noc sów już blisko… dzisiejszy wieczór był pójdźkowy

iKris — Mon, 27 Mar 2017 22:01:20 +0000

Kolejny bocian już na gnieździe, piękny zachód słońca i wieczór z pójdźkami. To był dobry wieczór Państwu. Czekałem, aż wylecą ze swojej stodoły by je nagrać. Dziesiątki samochodów, ciągnik rolniczy pracujący do zmroku, śpiewający na całe gardło młodzieniec i samoloty robiły wszystko, aby pójdźki nie były za dobrze słyszane. Spotkani mili ludzie, którzy chcieli pójdźki sfotografować, też byli zdziwieni ilością dźwięków wydobywających się z okolicy. Oczywiście w rankingu osobliwości wygrał młodzieniec drący się po nocy – “Co tu się (piiiiiiii) dzieje?”. Na chwilę jednak wszystko zamarło i wołająca pójdźka wysunęła się na plan pierwszy. Swoje pierwsze pójdźki wysłuchałem jeszcze w latach 90. w okolicach Słońska, gdzie zabrał mnie kolega ze Szczecina i już wtedy ten przenikający głos zrobił na mnie wielkie wrażenie. “Pójdź, pójdź, pójdź na cmentarz” wołały pójdźki na ludzi od setek lat. Cmentarne zawołanie stało się i dla mnie namacalne, gdy na antycznym cmentarzu w tureckim Hierapolis wypatrzyliśmy pójdźkę wychodzącą z nagrobka. Była u siebie i dawała jasne skojarzenia. Okrzyki pójdźki w Chorwacji czy innych rejonach basenu Morza Śródziemnego nie są czymś rzadkim, za to u nas zawsze te głosy są bardzo lokalne, charakterystyczne dla małych rejonów i nieco wstrząsające. Łączą się z krajobrazem wsi, ogłowionych wierzb i otwartych, śródpolnych przestrzeni. Miękkość i rytm tych zawołań zatrzymują słuchacza na dłużej. Trudno ot tak, zostawić grające pójdźki i wrócić do domu.

W sobotę spotykamy się w Lubiążu w ramach “Nocy Sów”, zobaczymy kto się tam odezwie, zahuczy, zatrzeszczy, zapójdzka. Więcej informacji tu: https://www.facebook.com/events/1133991193397276/1150048408458221/?notif_t=admin_plan_mall_activity¬if_id=1490598476504124

Artykuł Noc sów już blisko… dzisiejszy wieczór był pójdźkowy pochodzi z serwisu Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa.